kipieć


kipieć
kipieć I {{/stl_13}}{{stl_8}}cz. 3. os ndk VIb, kipiećpi, kipiećpiał {{/stl_8}}– wykipieć {{/stl_13}}{{stl_8}}dk VIb {{/stl_8}}{{stl_7}}'o płynach: wrząc, bulgotać, burzyć się, rozpryskiwać się, powiększać swoją objętość, podnosić swój poziom w naczyniu aż do przelania się przez brzegi naczynia': {{/stl_7}}{{stl_10}}Zupa kipi. Mleko wykipiało. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}\ {{stl_20}}
{{/stl_20}}kipieć II {{/stl_13}}{{stl_8}}cz. ndk VIb, kipiećpię, kipiećpi, kipiećpiał, kipiećpieli {{/stl_8}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}1. {{/stl_12}}{{stl_7}}'o cieczy: bulgotać, wirować, pienić się, na przemian podnosić się i opadać': {{/stl_7}}{{stl_10}}Kipiąca topiel. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}2. {{/stl_12}}{{stl_7}}'być w stanie niepohamowanego gniewu, złości, wściekłości itp.; nie móc powściągnąć, zwykle negatywnych, uczuć; wrzeć z jakiegoś powodu; burzyć się, złościć się': {{/stl_7}}{{stl_10}}Kipieć z wściekłości, z gniewu. Kipiała gniewem i oburzeniem. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}3. {{/stl_12}}{{stl_7}}'być pełnym życia, ruchu, wrzawy; tętnić (życiem) ': {{/stl_7}}{{stl_10}}Wiosną łąka kipi życiem.{{/stl_10}}{{stl_18}}ZOB. {{/stl_18}}{{stl_10}}krew burzy się [i syn.] {{/stl_10}}{{stl_8}}{w kimś} {{/stl_8}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • kipieć — Gdzieś kipi jak w garnku zob. garnek. Krew w kimś kipi zob. krew 18 …   Słownik frazeologiczny

  • kipieć — ndk VIIa, kipiećpi, kipiećpiał 1. «o płynach» a) «być w temperaturze wrzenia, wrząc rozpryskiwać się, bulgotać; burzyć się, pienić się, przelewać się» Mleko kipi. b) «bulgotać, rozpryskiwać się o coś, wirować, burzyć się» Kipiąca topiel. przen.… …   Słownik języka polskiego

  • кипеть — киплю, укр. кипiти, ст. слав. кыпѣти, кыплѭ, болг. кипя, сербохорв. кипjети, кипи̑м, словен. kipėti, kipim, чеш. kypěti, польск. kipiec. Родственно лит. kūpėti, kūpù бурлить, пениться, выливаться через край , лтш. kûpêt, u дымиться, чадить …   Этимологический словарь русского языка Макса Фасмера

  • gniew — m IV, D. u, Ms. gniewwie 1. blm «gwałtowna reakcja na jakiś przykry bodziec zewnętrzny wyrażająca się podnieceniem, niezadowoleniem, oburzeniem; złość, wzburzenie, wściekłość, irytacja» Gwałtowny, ślepy, tępy, irracjonalny gniew. Burza, chmura,… …   Słownik języka polskiego

  • kipienie — n I rzecz. od kipieć …   Słownik języka polskiego

  • oburzenie — n I 1. rzecz. od oburzyć. 2. «uczucie silnego gniewu, niezadowolenia z czegoś, sprzeciwu» Gwałtowne, ogólne, powszechne oburzenie. Czuć oburzenie. Kipieć, zawrzeć oburzeniem a. z oburzenia. Dać wyraz oburzeniu. Nie posiadać się z oburzenia.… …   Słownik języka polskiego

  • werwa — ż IV, CMs. werwawie, blm «ożywienie, zapał, zacięcie; energia, wigor» Młodzieńcza, szalona, niewyczerpana werwa. Tancerz pełen werwy. Dyskusja, rozmowa, zabawa pełna werwy. Stracić, odzyskać, zachować werwę. Tryskać, kipieć werwą. Opowiadać,… …   Słownik języka polskiego

  • kipjeti — kípjeti (Ø) nesvrš. <prez. kípīm, pril. sad. kípēći, gl. im. kípljēnje> DEFINICIJA 1. biti u stanju u koje dolazi tekućina ili žitka masa zagrijavanjem (kad povećava obujam i može prijeći rub posude) [kipi mlijeko]; vreti 2. pren. biti… …   Hrvatski jezični portal

  • wykipieć — {{/stl 13}}{{stl 17}}ZOB. {{/stl 17}}{{stl 7}}kipieć I {{/stl 7}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień